Het opf-pensioenwees op zoek naar adoptieouders

juni 2016

De laatste jaren volgen de veranderingen in de Nederlandse pensioenregelgeving elkaar in rap tempo op. Nieuwe vehikels zoals de PPI en de APF zijn ontstaan. In lijn met de Nederlandse traditie ging daar veel ‘gepolder’ aan vooraf. De vertegenwoordigers van de bpf’s en verzekeraars lieten veelvuldig van zich horen, maar de opf’s, op een enkele uitzondering na, bleven vrijwel stil. Laatstgenoemde lijkt een wees in de pensioendiscussie. Als niemand zich erover ontfermt, ben ik bang dat het opf langzaam uitsterft.

Je kunt je afvragen of het erg is als opf’s uitsterven. Het Verenigd Koninkrijk ging ons al voor. De opf’s zijn daar gesloten en werknemers bouwen hun pensioen op in een PPI-achtige regeling. Toch lijken daar veel mensen spijt te hebben, omdat het delen van micro-langlevenrisico niet optimaal werkt, de kosten hoog zijn en de prikkel om voor pensioen te sparen verslechtert. Als we uitzoomen hebben middelgrote opf’s interessante voordelen. Ze kunnen zich concentreren op hun kernactiviteit, zonder kosten voor klantenwerving. Er is een sterkere band tussen deelnemers vanuit een gemeenschappelijke achtergrond. De regeling is makkelijker af te stemmen op de behoefte van deelnemers. De opf’s hebben een hogere dekkingsgraad dan de gigantische bpf’s omdat bijvoorbeeld de kosten voor asset management lager zijn. Kortom, het opf is een aantrekkelijke optie voor deelnemers.

Voor de toekomst zijn opf’s nog interessanter aan het worden. Nu de sponsor-optie vrijwel niet meer bestaat, dragen de deelnemers alle risico’s. De stap van dit vehikel naar een individuele regeling met collectieve risicodeling is klein. Het opf kan het vehikel voor de toekomst zijn. Als we de kans aangrijpen om bestaande pensioenrechten in te passen in de nieuwe regeling blijft er solidariteit tussen nieuwe en bestaande opbouw bestaan. Er ontstaat een stelsel dat deelnemers en werkgevers een interessante toekomstbestendige oplossing biedt.

Zou het niet geweldig zijn een pensioenoplossing te creëren die dicht bij de deelnemers staat en perfect aansluit op het totale arbeidsvoorwaardepakket van werkgevers? Mijn hoop is dat er beleidsmakers zijn, met het hart op de goede plek, die het opf willen adopteren. Zo kan deze uitgroeien tot een voorbeeld van de
Nederlandse innovatiekracht.

Stefan Lundbergh, Pensioen Bestuur & Management